จะกล่าวกลับจับความไปตามเรื่อง
ซึ่งฟูเฟื่องเรืองรองผุดผ่องศรี
ด้วยชายหนุ่มรูปงามหน้าตาดี
นามเธอนี้มีชื่อ "ป๊อปจัง"
เป็นคนไทยใจซื่อกตัญญู
ไม่อดสูพร้อมสู้ยังมีหวัง
เอาความรัก ความเพียรเป็นพลัง
ชอบแผนผัง แผนที่ท่องเที่ยวไทย
รักเสียงเพลงลูกทุ่ง กรุง สตริง
สากลยิ่งร้องดีเข้าไปใหญ่
รักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ไทย
ยิ้มไหว้ ทักทาย สวัสดี
เป็นมิตรกับทุกคนไม่เลือกหน้า
ชอบอาสาช่วยเหลือไม่หน่ายหนี
ขี้อาย น่ารัก นิสัยดี
ถ้อยวจี พูดน้อยเป็นอาจิณ
เงียบขรึมบางครั้งเพราะเครียดหนัก
เรื่องความรัก การเรียน ไม่จบสิ้น
ไม่ชอบให้ใครมาหยามหมิ่น
และไม่หมิ่นหยามใครอย่างแน่นอน

ข้าพเจ้าเป็นคนไทย
ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงรักและเทิดทูนศิลปวัฒนธรรมไทย
โดยเฉพาะ "เพลงลูกทุ่ง "
แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ใช่ว่าจะฟังเพลงสตริง สากล ไม่ได้นะ
ข้าพเจ้าฟังเพลงได้ทุกแนว แต่ชอบลูกทุ่งที่สุด

ข้าพเจ้าเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ว่าชอบท่องเที่ยวมากเป็นชีวิตจิตใจ (แต่ไม่เคยหนีเที่ยวนะ)ใครจะไปเที่ยวก็พาข้าพเจ้าไปเที่ยวด้วยแล้วกันนะ *_*

ข้าพเจ้ารักความสงบเป็นที่สุด และ เป็นคนสุภาพด้วย
ดังนั้นจะให้ข้าพเจ้าไปมีเรื่องราวกับใคร หรือ ไปตีรันฟันแทงกับใครคงจะเป็นเรื่องยาก และ ยากที่จะเห็นข้าพเจ้าทำอน่างนั้น

ข้าพเจ้าสนใจที่จะอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมไทยทุกชนิด ทั้งดนตรี กีฬา การละเล่น การแสดง ศิลปะ ต่าง ๆ แต่ข้าพเจ้าไม่ค่อยมีฝีมือ ก็เทวดาไม่ได้ให้พรสวรรค์มาสักอย่าง มีแต่ใช้พรแสวง + ความรัก + ความมุ่งมั่น ก็จะตั้งใจทำทุกอย่างให้ดีที่สุดตราบเท่าที่ความสามารถอันน้อยนิดของคนคนนี้จะสามารถทำได้

*** ตัวก็ไทย ใจก็ไทย***

ก๊อต จักรพรรณ์

ตัวก็ไทย ใจก็ไทย สุขสบายเพื่อนพ้องน้องพี่
รู้รัก รู้สามัคคี โชคดี ๆ ที่เป็นคนไทย
สยามเขาว่าเมืองยิ้ม หน้าตาจิ้มลิ้มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
เหนือใต้ออกตกอีสานบ้านเรือนเคียงกัน ต้องรักกันเข้าไว้
ยามดีมั่งมีเงินทอง พ่อแม่พี่น้อง เราก็ยิ้มชื่นใจ
ยามใดมันไม่ค่อยดี ไม่หน่ายไม่หนี ก็ยิ้มสู้กันไป
ตัวก็ไทย ใจก็ไทย สุขสบายเพื่อนพ้องน้องพี่
รู้รัก รู้สามัคคี โชคดี ๆ ที่เป็นคนไทย
เมืองไทยเราใหญ่อุดม พื้นดินดีสมร่มเย็นสบาย
ร่วมแรงขยันหมั่นทำ หาเช้ากินค่ำร่วมจิตร่วมใจ
เมืองทองของเราชุ่มช่ำ มีนามีน้ำข้าวปลามากมาย
อยู่เย็นเป็นสุขอย่างนี้ จะเกิดกี่ทีก็ขอเป็นคนไทย
ตัวก็ไทย ใจก็ไทย ตัวก็ไทย ใจก็ไทย
เป็นบุญเป็นวาสนาที่ได้เกิดมาใต้ฟ้าเมืองไทย
อยู่กินบนแผ่นดินทอง พวกเราทั้งผอง ยิ้มย่องผ่องใส
เรามีพ่อองค์เดียวกัน เป็นมิ่งขวัญเป็นศูนย์รวมดวงใจ
ลูกขอถวายชีวิต จะเป็นคนดีของประเทศไทย
ตัวก็ไทย ใจก็ไทย สุขสบายเพื่อนพ้องน้องพี่
รู้รัก รู้สามัคคี โชคดี ๆ ชาติไทย ไชโย

ช้างเพื่อนแก้ว
ฯลฯ

*รายการชิงช้าสวรรค์
ทางช่อง 9 โมเดิร์นไนนท์ ทีวี
เวลาดี 16.30 - 18.00 น. ทุกวันเสาร์ ห้ามพลาด !

-หนังสือท่องเที่ยว+แผนที่
เป็นหนังสือที่สร้างความตื่นเต้นให้กับชีวิตของข้าพเจ้าอยู่เสมอ ในโลกนี้ยังมีอะไรที่ชีวิตยังไม่ได้เจอ มันเป็นประสบการณ์ที่ยากจะบรรยายหากไม่ได้มาลองสัมผัสด้วยตัวเอง อยากจะชวนทุกคนมาศึกษาก่อนจะไปลองค้นพบประสบการณ์ชีวิตที่ดี ๆ เพื่อให้คุ้มค่าที่เกิดมา...

-หนังสือการ์ตูน สาวดอกไม้ กะ นายกล้วยไข่ (อ่านแก้เซ็ง)
ในยามที่ชีวิตเจอปัญหา มีเรื่องเครียด ๆ เข้ามารุมเร้าหากมีหนังสือการ์ตูนเล่มเล็ก ๆ สักเล่มไว้อ่านแก้เซ็งแล้วละก็รับรองได้เลยว่า ช่วยแก้เซ็งได้เยอะ สาวดอกไม้ กะ นายกล้วยไข่ อาจจะดูเป็นหนังสือที่ไร้สาระในสายตาคนทั่วไปที่ไม่ชอบอ่าน แต่สำหรับข้าพเจ้า มันเป็นเพื่อนที่ช่วยแก้เซ็งได้ดีทีเดียว ไม่รู้นะ อันนี้ก็แล้วแต่ สำหรับเพื่อน ๆ ที่กำลังเซ็ง อาจจะมีหนังสือการ์ตูนเล่มอื่น ๆ ไว้แก้เซ็งก็ได้ แต่สำหรับข้าพเจ้า มันอ่านจนติดมาตั้งแต่เป็นเด็กอายุ 7 ขวบแล้วล่ะครับ....

-หนังสือเรียน
เป็นหนังสือเล่มโปรดของใครหลาย ๆ คนเช่นกันที่เป็นเด็กเรียน แต่สำหรับข้าพเจ้า ไม่ใช่เด็กเรียนนะ แต่ก็ชอบอ่าน ตามวิสัยนักเรียนดีเด่น ก็ไม่ได้อ่านทุกวันหรอก จะอ่านก็ประมาณก่อนสอบโน่นแหละ แฮ่ ๆ สอบเกือบตกทุกครั้งเลย สอบตกด้วย วิชา ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา โครตยากเลย ข้าพเจ้าไม่ถนัดสายวิทย์ก็เลยเข้าใจยากมาก ใครจะเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ก็มาสอนข้าพเจ้าหน้อยนะ จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง

"ก้าวทีละก้าว ดีกว่าย่ำเท้าอยู่กับที่"

"เสียเหงื่อให้กีฬา ดีกว่าเสียน้ำตาให้คนหลอกลวง"

"การสร้างสุขให้ตัวเอง ด้วยการสร้างทุกข์ให้คนอื่น ที่แท้ก็คือ
การก่อเวรนั่นเอง"

"พูดดี แต่ไม่ทำดีเหมือนที่พูด ย่อมไร้ผล เหมือนดอกไม้
ที่สวย แต่ไร้กลิ่นหอม"

"นี่แหละโลกหมุนเวียนเปลี่ยนแปรผัน
เฉกเดียวกันกับจิตคนวนเวียนง่าย
ไม่มีความตื้นลึกสำนึกอาย
พอนึกหน่ายเมื่อใดควงใหม่แทน"

"อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ
ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก
สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก
จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย"
(เพลงยาวถวายโอวาท)

"อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก
แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย
แม้นเจ็บอื่นหมื่นแสนไม่แคลนคลาย
เจ็บจนตายนั้นเพราะเหน็บให้เจ็บใจ"
(เพลงยาวถวายโอวาท)

"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกลำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"
(พระอภัยมณี)

"แล้วว่าอนิจจาความรัก
เพิ่งประจักษ์ดังสายน้ำไหล
ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป
ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา"
(อิเหนา ตอน ศึกกะหมังกุหนิง)


เด็กเอ๋ย เด็กน้อย
ความรู้ เรายังด้อย เร่งศึกษา
เมื่อเติบใหญ่ เราจะได้ มีวิชา
เป็นเครื่องหา เลี้ยงชีพ สำหรับตน
ได้ประโยชน์ หลายสถาน เพราะการเรียน
จงพากเพียร ไปเถิด จะเกิดผล
ถึงลำบาก ตรากตรำ ก็จำทน
เกิดเป็นคน ควรหมั่น ขยันเอย......


**วิชาเหมือนสินค้า อันมีค่าอยู่เมืองไกล
ต้องยากลำบากไป จึงจะได้สินค้ามา
จงตั้งเอากายเจ้า เป็นสำเภาอันโสภา
ความเพียรเป็นโยธา แขนซ้ายขวาเป็นเสาใบ
นิ้วเป็นสายระยาง สองเท้าต่างสมอใหญ่
ปากเป็นนายงานไป อัชฌาศัยเป็นเสบียง
สติเป็นหางเสือ ถือท้ายเรือไว้ให้เที่ยง
ถือไว้อย่าให้เอียง แล่นเลาะเลี่ยงข้ามคงคา
ปัญญาเป็นกล้องแก้ว ส่องดูแถวแนวหินผา
เจ้าจงเอาหูตา เป็นล้าต้าฟังดูลม
** ขี้เกียจคือปลาร้าย จะทำลายให้เรือจม
เอาใจเป็นปืนคม ยิงระดมให้จมไป**
จึงจะได้สินค้ามา คือวิชาอันพิศมัย
จงหมั่นมั่นหมายใจ อย่าได้คร้านการวิชา.....


..."ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง
มีคันโพงผูกสายไว้ปลายเสา
โอ้บาปกรรมน้ำนรกเจียวอกเรา
ให้มัวเมาเหมือนหนึ่งบ้าเป็นน่าอาย
ทำบุญบวชกรวดน้ำขอสำเร็จ
พระสรรเพชญโพธิญาณประมาณหมาย
ถึงสุราพารอดไม่วอดวาย
ไม่กล้ำกลายแกล้งเมินก็เกินไป
ไม่เมาเหล้าแต่เรายังเมารัก
สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน
ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป
แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน " ...
(นิราศภูเขาทอง)


ครูเมื่อก่อนก็เหมือนกับวันนี้
ทำหน้าที่พายเรือไปส่งข้าม
จะดีเลิศเด่นล้ำหรือต่ำทราม
ต้องรับตามภาระงานประจำ
สองมือจ้างพายจ้ำกลางน้ำเชี่ยว
จะกี่เที่ยวต่อกี่เที่ยวเช้าจนค่ำ
โดนแดดหมู่รุมกล้าจนหน้าดำ
แต่ก็ทำไปไม่ท้อเพราะรักงาน
คนข้ามเรือบางคนก็บ่นบ้าง
บ้างออดอ้อนเจรจาน่าสงสาร
บ้างยากไร้ซมซ่อเหมือนขอทาน
บ้างภูมิฐานเลิศหรูเหมือนผู้ดี
คนพายเรือผู้ยิ่งใหญ่กลางลำน้ำ
บังคับลำพุ่งข้ามตามวิถี
เป็นพันท้ายเป็นคู่กรรมนำชีวี
พาทุกคนถึงที่ถึงปลายทาง
เรือเทียบท่าหน้าที่ถึงที่สุด
ล้วนรีบรุดจุดหมายไปต่าง ๆ
บ้างได้ดีบ้างได้ร้ายไปตามทาง
ส่วนเรือจ้างกลับหลังไปไม่หันมอง
แต่ว่าครูกับเรือจ้างต่างกันอยู่
ครูยังดูเหลียวหลังสรรพทั้งผอง
ส่วนเรือจ้างหวังคนใหม่ไปข้ามคลอง
ครูยังมองจากปีหนึ่งถึงว่าที่ร้อยตรี
จากลมหนาวไอแดดเผาฤดูฝนเปลี่ยน
ธงชั้นปีก็เปลี่ยนใหม่ไปหลายหน
ศิษย์รุ่นเก่าก้าวหน้าเป็นนายคน
ครูทุกคนทนพายเรือเหมือนเมื่อวาน

สิบเอกยุทธนา สมศิริ (ครูแมน)